Θα προσπαθήσω να είμαι σαφής, και για να ξέρετε τί να περιμένετε από τα παρακάτω, θεωρώ ότι σε λίγες γραμμές τα παρακάτω λόγια του noir συμπυκνώνουν αυτό που θέλω να καταδείξω:
noir έγραψε:[..] Εγω απο οσο ξερω εγκληματικες πραξεις οπως διακινηση ναρκωτικων γινεται συνηθως κατω απο την ευγενη ασυλια των μπατσων... βλεπε στη βαθη, ομονοια, εσχατως και στο μοναστηρακι.
[..]
Κατα τα αλλα το ασυλο χρειαζεται νομους και νταβατζηδες... ολα οσα κανουν τον κοσμο εξω απο αυτο τοσο ομορφο.....
Οσο για το θεμα των κλοπων ειμια πολυ περιεργος, με ποιο τροπο θα περιοριστει; με ποσους αοπλους μπατσους/ρουφιανους; 2-3 σε καθε κτιριο; Και ακομα και ετσι καποιος δε μπορει να κλεψει κατι; ...δε νομιζω.....
Λοιπον περα απο τις αυταπατες το ασυλο υποσκαπτεται εδω και καιρο συντονισμενα με φανερο ή πιο υπουλο τροπο....
[..]
Ας ξεκινήσω, λοιπόν, με αφορμή κάποια τμήματα από τα γραφόμενα του Valezquez:
Velazquez έγραψε:[..]
Πχ οταν γίνεται συντονιστικό στο κάτω πολυτεχνείο και ολα τα ζώα είναι μέσα στο ΕΜΠ και πετάνε μολόρωφ στους αστυνομικούς και οι αστυνομικοί πετάνε δακρυγόνα μέσα στο ΕΜΠ και κοντά στο συντονιστικό υπάρχει ένα πρόβλημα....
[..]
Velazquez έγραψε:Δε λέω πως ολοι οι αναρχικοί είναι ασφαλίτες αλλά στους αναρχικούς υπάρχουν και αρκετοί ασφαλίτες που με την πρώτη ευκαιρία τα σπάνε,ποδηγετώντας και αρκετούς άλλους...
Είμαι σίγουρος πως μπορείς να μου αραδιάσεις αρκετές ακόμα σοβαρές αφορμές και περιστάσεις οι οποίες θα στηρίζουν την εισήγησή σου για την σύσταση ενός σώματος φύλαξης των ακαδημαϊκών χώρων. Και εγώ προσωπικά δεν διαφωνώ a priori με έναν μηχανισμό εποπτείας αυτών των χώρων (υπό προϋποθέσεις που θα αναπτύξω σε λίγο), αλλά δεν θεωρώ τυχαίο το ότι το πρώτο παράδειγμα που σου ήρθε στο μυαλό ήταν τα συντονιστικά που σας χάλασαν οι μπαχαλάκηδες.
Θα μπορούσε, π.χ. να έρθει ο ΔΑΠίτης και να σου πει "και εγώ θέλω φύλαξη γιατί σκάνε ανάρχια και μου χαλάνε τα πάρτυ", κ.ο.κ.. Δεν λησμονώ το ότι ανέφερες στην αρχή τα περί φθορών, παρόλα αυτά θέλω να επισημάνω πως
καθένας μπορεί άνετα να βρει μια δικαιολογία για να ζητήσει περισσότερη αστυνόμευση. Καλό θα ήταν, όμως, έστω για τα προσχήματα, να αποφεύγουμε εκφράσεις που αφήνουν πάτημα για κάποιον (π.χ. εμένα) να ισχυριστεί πως καθένας ψάχνει σωματοφύλακες (για το συντονιστικό του, για το πανάκριβο αμάξι του, για το πάρτυ του, τα τραπεζάκια του, τον προπαγανδιστικό χαρτοπόλεμό του, κ.ο.κ.). Η αμφισβήτηση (εκ μέρους μου) της
αναγκαιότητας ενός τέτοιου σώματος, νομίζω είναι σαφής.
Ερχόμενος στο δια ταύτα, θα ήθελα να επισημάνω κάτι που αξιολογώ ως σημαντικό: Τα πανεπιστήμια είχαν μέχρι σήμερα κάποιας μορφής ασφάλεια (αγγλιστί security), και κανένας δεν είχε παραπονεθεί γι' αυτό. Ίσως, μάλιστα, αν κάποιος παραπονιόταν, να ήταν οι ίδιοι οι φύλακες που σε περίπτωση μαζικής εισόδου αναρχικών (ή ό,τι είναι αυτοί) ήταν αδύναμοι να επέμβουν και ρίσκαραν χωρίς λόγο τη σωματική τους ακεραιότητα. Εδώ, όμως, έχουμε κάτι διαφορετικό. Η
πανεπιστημιακή αστυνομία (η οποία στο πλαίσιο του τρέχοντος συντάγματος, δηλ. ισχύοντος του άρθρου 16, ακούγεται ως αντίφαση εν τοις όροις) όπως φαίνεται θα
θεσμοθετηθεί από το
κράτος, και κάποιες λεπτομέρειες θα ορίζονται από τα ίδια τα πανεπιστήμια.
Σε πρώτη φάση, λοιπόν,
θεωρώ πως εντάσσεται στην δέσμη μέτρων που αποψιλώνουν το πανεπιστήμιο από την αυτονομία του. Ίσως να αποδειχθεί πως βιάστηκα στο συγκεκριμένο σημείο, και εν τέλει η πανεπιστημιακή αστυνομία να οργανωθεί από τα ίδια τα ιδρύματα (εξ' ολοκλήρου), με πλαίσιο και αρμοδιότητες που θα ορίζονται απ' ευθείας από τη Σύγκλητο, αλλά δεν το βλέπω πιθανόν. Πρόκειται μάλλον για άλλο ένα όργανο που θα μπορεί να επεμβαίνει μέσα στο Πανεπιστήμιο με παραμέτρους που δεν θα ορίζονται εξ' ολοκλήρου απ' αυτό.
Σε δεύτερο επίπεδο, καλό θα ήταν να εξετάσουμε πρακτικά την ενδεχόμενη
αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου σώματος. Τι είδους εκπαίδευση θα περνάνε οι άνθρωποι αυτοί; Θα πρέπει να έχουν τελειώσει σχολή αξιωματικών ή κάτι τέτοιο; Θα πρέπει να έχουν περάσει σεμιναριακές εκπαιδεύσεις 2-3 εβδομάδων; Θα έχουν πιστοποιητικό κάποιου γυμναστηρίου; Θα έχουν την ικανότητα και το δικαίωμα να φέρουν οπλισμό (π.χ. γκλοπς, όπλα, κτλ.); Αν όχι, τότε να θέσω ένα εύλογο, πιστεύω, ερώτημα: Όταν 20-50 φοιτητές (π.χ. της ΚΝΕ που κάνει συντονιστικό, των ΕΑΑΚ ή της ΔΑΠ που κάνει ένα πάρτυ, κτλ.) δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν 10-30 μπαχαλάκηδες (διόλου παράλογο, δεν ειρωνεύομαι), τότε πως ακριβώς θα τους αντιμετωπίσουν 5, 10 γυμνασμένοι "πανεπιστημιακοί αστυφύλακες";
Τι είδους εξουσίες θα αποδίδει το θεσμικό πλαίσιο σε αυτούς τους φύλακες; Θα έχουν δικαίωμα να συλλαμβάνουν; Απλώς να απωθούν με την εντυπωσιακή φυσική τους κατάσταση; Να δέρνουν; Να ενημερώνουν την Διοίκηση του Πανεπιστημίου ώστε να ενεργοποιηθεί η επιτροπή ασύλου; Να ανοίγουν την πόρτα στην αστυνομία παρακάμπτοντας την επιτροπή ασύλου; Σε ποιους χώρους θα έχουν δικαίωμα να περιφέρονται αυτοί οι φύλακες; Θα έχουν π.χ. δικαίωμα να παρευρίσκονται σε Γενικές Συνελεύσεις; Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει πέσει ξύλο σε Γ.Σ., είτε ανάμεσα σε φοιτητές, είτε ανάμεσα σε μπράβους γνωστών παρατάξεων και φοιτητές, είτε ακόμα και από αναρχικούς. Ορισμένες φορές τα πράγματα έχουν ξεφύγει σε σημείο μαχαιρωμάτων και σοβαρών τραυματισμών. Εν ολίγοις, αξιόποινων πράξεων. Θα έχει δικαίωμα ένας τέτοιος φύλακας να επέμβει; Θα μπορεί απλώς να ενημερώσει τις αρχές;
Θέλω να κάνω έναν συσχετισμό, ίσως λίγο τραβηγμένο για κάποιους. Αυτό, λοιπόν, που παρατηρώ εγώ τα τελευταία χρόνια, είναι
μια κοινωνία που αδυνατεί να ισορροπήσει. Είτε επειδή από μόνη της είναι ανισόρροπη (πράγμα που δεν πολυπιστεύω), είτε επειδή κάποιοι την έχουν όλη την ώρα στην τσίτα με φιτιλιές και εκφοβισμό. Την αρρυθμία αυτή προορίζονται να επιλύσουν κάποιοι θεσμοθετημένοι μηχανισμοί ελέγχου ή/και πρόληψης ή/και καταστολής. Κι όμως, αντί να εξομαλύνουν την κατάσταση, οι μηχανισμοί αυτοί φαίνεται να παίρνουν τα ηνία της διαφθοράς.
Ποια είναι η πρωτοφανώς παράλογη απάντηση του οργανωμένου κράτους; Να θεσπίσει νέους μηχανισμούς που θα ιεραρχικά θα υπερτερούν των προηγούμενων και θα τους ελέγχουν!
Οι μηχανισμοί αυτοί υπάρχουν παντού: Ο πολίτης αισθάνεται ανασφαλής δίπλα στον συμπολίτη του, ζητάει αστυνομία. Δίωξη ναρκωτικών, τροχαία, ασφάλεια, κτλ.. Κάθε τομέας, ας δεχτούμε με τις λίγες ελαττωματικές εξαιρέσεις που έχει στους κόλπους της, συνιστά μια μαφία ακόμη πιο επικίνδυνη και φοβερή από εκείνη που υποτίθεται πως θα έλυνε. Προστασία, διακίνηση ναρκωτικών, εμπόριο λευκής σαρκός και δε συμμαζεύεται...
Το κράτος κλέβει τον πολίτη, και εκείνος κλέβει το κράτος. Και το κράτος απαντά με την εφορία. Οι εφοριακοί δεν αρκούνται στους παχυλούς μισθούς τους και κάνουν νταβαντζηλίκια στους πολίτες. Και έτσι το κράτος φτιάχνει το ΣΔΟΕ, τους "αδιάφθορους". Ουσιαστικά υποννοόντας ότι οι υπόλοιποι εφοριακοί είναι (πιθανόν) διεφθαρμένοι.
Και η δικαιοσύνη, βέβαια, δεν πάει πίσω. Δικαστήρια να μεροληπτούν για πακέτα μερικών εκατοντάδων ή χιλιάδων ευρώ, διαφορετικές βαθμίδες του Δικαστικού συστήματος να ακυρώνουν η μία την άλλη με σκανδαλώδη τρόπο, και όλες μαζί από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια με ακόμη πιο ντροπιαστικό τρόπο. Η νομοθετική εξουσία να απαρτίζεται από λειτουργικά αναλφάβητους, να προσπαθεί να κάνει το σύστημα πιο διάτρητο, και να αντιμετωπίζει την δικαστική εξουσία που επιστρέφει τους νόμους πίσω. Κι αν η παρανομία είναι τόσο βιαστική και αναγκαία, να προωθείται αναθεώρηση του ίδιου του Συντάγματος ώστε να αφοπλιστεί η Δικαστική Εξουσία. Οι δικαστικοί, από την άλλη, έχουν άραγε φραγμούς; Το αφήνω ανοιχτό για άλλη συζήτηση...
Για να μην τρέχουμε στα θεσμικά, δείτε τί γίνεται σε πιο καθημερινό επίπεδο: Η αστυνομία φαίνεται να μην φτάνει στον ανασφαλή πολίτη, γι' αυτό βάλαμε τη δημοτική αστυνομία να μας φυλάει. Η δημοτική αστυνομία και πάλι δεν επαρκεί για τον επιχειρηματία, τον μαγαζάτορα, κτλ.. Ιδιωτική security σε εμπορικά κέντρα και καταστήματα, σε κέντρα διασκέδασης, στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τα μάτια τους δεκατέσσερα, κι όμως δεν είναι αρκετά. Κανένας άνθρωπος, όσο μεράκι κι αν έχει να παρακολουθεί τόσα εκατομμύρια εν δυνάμει επιθετικούς και βίαιους πολίτες, όσο οι κάμερες. Και να κάμερες, και κλειστά κυκλώματα ασφαλείας, και δορυφόροι... Το πιο οξύμωρα αστείο και τραγικό φαινόμενο σ'αυτήν την τρέλα είναι η προστασία των νυχτερινών κέντρων: Ζητάνε από τους επιχειρηματίες (από καφετέρια μέχρι κλαμπ) να πληρώνουν για να τους προστατεύουν, και όταν ρωτάνε "από ποιον θα με προστατεύεις;" με θράσος απαντάνε "από εμένα τον ίδιο!"...
Να πάμε ακόμα πιο μέσα; Αντίπαλες πολιτικές ομάδες έχουν φτάσει στο σημείο να μην μπορούν να φερθούν πιο πολιτισμένα από ένα πρεζάκι, οπαδό του Ολυμπιακού που κυκλοφορεί με στιλέτο ψάχνοντας ποιος θα την πει στον Θρύλο. Η ΚΝΕ κουβαλάει από δω κι από κει οικοδόμους, οι ΠΑΣΠ και ΔΑΠ πληρωμένους μπράβους, κ.ο.κ.. Δε φοράνε στολή, αλλά κάτι μέσα στο κεφάλι τους είναι ομοιόμορφα βαμένο, και ζητάει ή δίνει προστασία. Σε ποιον; Από ποιον;
Γιατί;
Ο κύριος Πολύδωρας προσπαθεί να μας πείσει τις τελευταίες εβδομάδες πως τα φυτά έχουν ανάγκη να προφυλαχτούν από τα κοπάδια που βοσκούν και τα καταστρέφουν, οι αγρότες από τους κτηνοτρόφους, οι δρόμοι από τις βροχές, και προτείνει να επανασυστήσουμε νέο μηχανισμό: την αγροφυλακή.
Είδα και τη Δασονομία... κρατικός μηχανισμός που προστατεύει τα δάση από τους κακούς εμπρηστές, μόνο που ο εμπρηστής στη γενική περίπτωση δεν είναι ο τυχών πολίτης ή ο ανώμαλος πυρομανής. Είναι εντολοδόχος κάποιου πιθανότατα υψηλόβαθμου στελέχους της κρατικής μηχανής. Ειδάλλως ακόμη και χωρίς να συλληφθεί ο υπαίτιος, ακόμη και μετά την καταστροφή, η δασονομία θα προφύλασσε το δάσος από τον ουσιαστικό κίνδυνο: την καταπάτηση. Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;
Η νοσηρή αυτή κατάσταση της ανάγκης για αστυνόμευση, κατ' εμέ, ξεκινάει από το πιο ατομικό και φτάνει μέχρι το πιο συλλογικό επίπεδο. Τα κράτη συστήνουν στρατούς, έτοιμα να φάνε το ένα το άλλο, αλλά πάντα θέλουν έναν νταβαντζή/προστάτει να τους εποπτεύει ή/και να τους διαφεντεύει (π.χ. την Αμερική, την Κίνα, τη Ρωσία, ή δεν ξέρω εγώ). Σαν τα μικρά παιδιά που δεν έμαθαν ποτέ να λύνουν μεταξύ τους τις διαφορές τους, και στην πρώτη δυσκολία φωνάζανε τη μαμά...
Κυκλοφορώ στους δρόμους και βλέπω παντού ένστολους να κυκλοφορούν με καμάρι, σε όλες τις αποχρώσεις ανάμεσα στο μπλε και το μαύρο. Καθένας έχει το διακριτικό προστατεύει κάτι ή κάποιον από εμάς. Ώρες-ώρες πιάνω τον εαυτό μου ανάμεσα σε αυτήν την ένστολη πρόληψη να αισθάνεται
ύποπτος, συχνά
ένοχος, χωρίς να έχω κάνει τίποτα, κι αναρρωτιέμαι: Πόσους μπάτσους και μπατσοειδή χρειάζεται πια αυτή η χώρα;
Τόσο πολύ έχουμε αποτύχει οι άνθρωποι στο να λύνουμε τις διαφορές μας, που τελικά θέλουμε ο καθένας από έναν μπράβο, έναν αστυνόμο, έναν φύλακα;
Το έγκλημα, η απάτη, η βία, πάντα υπήρχαν, πάντα θα υπάρχουν. Είναι εγγενείς, φυσικές ιδιότητες του ανθρώπου, σε διαφορετικό βαθμό κάθε φορά. Αλλά σε ποιο βαθμό είναι εξίσου φυσικό να φοβόμαστε και να φυλαγόμαστε; Σε ένα μήνα μπορεί να βρεθώ μπροστά σε 30 αναρχικούς που τα σπάνε στο ΕΜΠ και να με δείρουν. Τι πρέπει να κάνω; Ό,τι έκανα πιτσιρικάς όταν μου την έπεσε ένας με μαχαίρι στην Ομόνοια; Πήγα στον μπάτσο δέκα μέτρα παραδίπλα και μου είπε να κάνω καταγγελία στο Τμήμα... Που να τρέχει τώρα (να πιάσει ένα πρεζάκι που μόλις έστριβε περπατώντας), γιατί να ρισκάρει;
Μέχρι τώρα, λοιπόν, απλώς χειροκροτώ τα παιδιά που έπεσαν θύματα βίας μέσα στο Πανεπιστήμιο (είτε από εγκάθετους, μπαχαλάκηδες, "συναδέλφους" τους ή μπράβους των "συναδέλφων" τους) και σχολίασαν απλά "η περίπτωσή μου δεν συνιστά αφορμή ή αιτία για περιστολή των ελευθεριών ή την άρση του ασύλου. Και σας παρακαλώ να μην την εκμεταλλευτείτε ως τέτοια". Είναι σαν να βάζουμε σχολική αστυνομία επειδή τα παιδάκια τσακώνονται στο διάλειμμα...
Το μόνο που έχει μείνει, τελικά, όπως το'χω στο μυαλό μου, είναι και η
γνωσεοφυλακή. Ή αυτό το αστείο που καλείται "πανεπιστημιακή αστυνομία" (αν τελικά δεν ορίζεται και ελέγχεται πλήρως και αυτόνομα από τα Ιδρύματα) και αμφισβητεί από τα ίδια τα χείλη των πανεπιστημιακών το άσυλο, πριν ακόμα το αμφισβητήσει ο νοεψηφισθείς νόμος. Μετά απ' αυτό, μπορούμε με ασφάλεια να προλογίζουμε το σύνταγμα της
φοβικής δημοκρατίας μας με το μότο "ο μπάτσος, του μπάτσου, ω μπάτσε!"... κι ο φόβος φυλάει τα έρημα... Η Αμερική έκανε το πρώτο βήμα, φτιάχνοντας μια γενιά πολιτών που παρακαλάει για αστυνόμευση για να απαλύνει τον φόβο της, τρέφοντάς τον ακόμα περισσότερο. Εμείς μ@λ@κες είμαστε να μείνουμε πίσω;
Υ.Γ.: @Velazquez: Μιλώντας για προβοκάτσια... αν π.χ. εγώ, ως ιδιοκτήτης μιας εταιρίας συστημάτων ασφαλείας, θέλω ντε και καλά να σου πουλήσω το καινούριο, πανάκριβο, γαμάτο, τεχνολογικό αριστούργημα που μεταφέρει στα κεντρικά μου ακόμα και την οσμή της κλανιάς που θα πέσει μέσα στο σπίτι σου για να την αναλύσει (δήθεν) και να καταλάβει αν κινδυνεύεις (ακόμα πιο δήθεν), θα φροντίσω το σπίτι σου να διαρρυγνύεται κάθε δεύτερη μέρα. Θα έρθεις σύντομα παρακαλώντας να πάρεις το προϊόν μου, την αστυνόμευσή μου, την ρουφιανιοσύστημά μου, και τότε το μόνο που σε σώζει είναι ένα: Αν μη τι άλλο να νιώσεις ντροπή για την κοινωνία στην οποία καταντήσαμε να ζούμε...
Και για να καταλάβω, τελικά. Πες ότι οι μπάτσοι (ή
αστυνομία ή διωκτικές
αρχές) θέλουν να φυτέψουν ρουφιάνους που θα παρακολουθούν τι γίνεται μέσα στα ιδρύματα, κτλ.: Ποια ομάδα σου φαίνεται πιο ιδανική/συγγενής; (1) Οι
αναρχικοί (2) Η πανεπιστημιακή
αστυνομία 
Facebook
Reddit
Discord Invitation
