[blog] ...με φόβισαν με όσα θα μου κάνουν στη φυλακή*

[el_greco]

Από το ιστολόγιο του j95, πολυτεχνίτη, το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον κείμενο...

1999, μόλις έχει τελειώσει μια διαδήλωση ενάντια στον Αρσένη -στην οποία και είχα πάει- και οι περιστάσεις το έχουν φέρει να είμαι δεμένος και κολλημένος στον τοίχο του ΕΜΠ στη γωνία Πατησίων και Τοσίτσα. Σύντομο ιστορικό:

Η βλακεία μου ήταν ότι είχα παρκάρει τη μηχανή μου στον πεζόδρομο της Τοσίτσα. Ο πεζόδρομος της Τοσίτσα είναι άσυλο. Οπότε είχε 5 ΜΑΤατζήδες ακριβώς στην άκρη του, να παρακολουθούν κάτι μπαχαλαίους που πέταγαν πέτρες από την πύλη Τοσίτσα και πού και πού να τους εκτοξεύουν δακρυγόνα, όχι με ιδιαίτερο φανατισμό όλα αυτά (ούτε εκ μέρους των μπαχαλαίων ούτε εκ μέρους των μπάτσων). Πέρασα ψιλοχεσμένος ανάμεσα από τους μπάτσους και έλυσα τη μηχανή μου, ακριβώς 4 μέτρα από αυτούς. Μετά την έβαλα μπροστά και ξεκίνησα να φύγω. Πάω λοιπόν να βγω από την Τοσίτσα στην Πατησίων, και με γραπώνει ο πιο γουρουνίσιος από δαύτους.

"Για που το ‘βαλες;"
"Ε; για το σπίτι μου."
"Για κατέβα. Που πετάς πέτρες και μας κάνεις και το μάγκα."
"Ποιες πέτρες; Μόλις τώρα πέρασα ανάμεσά σας και πήγα κατευθείαν στη μηχανή μου, μη μου πείτε ότι δεν το είδατε."
Κι εκεί πετάχτηκε ένα πιο χαμηλόβαθμο γουρουνάκι και μου είπε κάτι που δε θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου:
"Άκου εδώ ρε μουνάκι. Εγώ σε είδα να πετάς πέτρες. Τσακίσου τώρα κατέβα από τη μηχανή μη σε γαμήσουμε."

Μεσολάβησε μία πολύ αγχωτική κατάσταση. Ο γουρουνόμπατσος με κατέβασε από τη μηχανή μου χωρίς να με αφήσει να πάρω τουλάχιστον τα κλειδιά και με έσυρε στη γωνία Πατησίων και Τοσίτσα, όπου βρέθηκα περικυκλωμένος από μπάτσους (πού στο διάολο βρέθηκαν όλοι αυτοί θυμάμαι να αναρωτιέμαι) που μου εκτόξευαν καταιγισμούς από προσβολές για το κοτσιδάκι μου (είχα τότε ένα κοτσιδάκι σαν του Ρομπέρτο Μπάτζιο), το σκουλαρίκι μου, τη φάτσα μου, "ήσουνα στην πορεία, ε μουνάκι;". Και φυσικά με κόλλησαν στον τοίχο, μου πέρασαν χειροπέδες και με ξανακόλλησαν στον τοίχο. Όλα αυτά μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Είμαι λοιπόν κολλημένος στον τοίχο και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τον κοιτάζω σα να είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα του κόσμου. Κάποια στιγμή έρχεται ένας και με ρωτάει αν με σφίγγουν οι χειροπέδες. Του λέω "ούτε κρύο ούτε ζέστη". Μου τις σφίγγει περισσότερο, έτσι που να μου κόβουν το αίμα. Μετά από αυτό δεν τους ξαναμιλάω με τίποτα. Θα με κολάκευε να πιστεύω ότι το κάνω για να επιδείξω αγέρωχη στάση, όμως η αλήθεια είναι ότι έχω αποφασίσει ότι πρόκειται για παντελώς ασυνενόητα άτομα και αποκλείεται να μου βγει σε καλό το να τους προκαλέσω την προσοχή για οποιονδήποτε λόγο. Πάντως φαίνεται ότι εκείνοι το εξέλαβαν σαν αγέρωχη στάση, γιατί σε γενικές γραμμές με άφηνουν ήσυχο μετά από λίγο. Όταν με ρωτάει ένας από αυτούς αν έχω ταυτότητα, του δείχνω απλά με τα χέρια το πορτοφόλι στην κωλότσεπή μου. Βλέπει την ταυτότητα. Βλέπει και το πάσο. Εκεί πια αλλάζει σημαντικά η στάση τους απέναντί μου (οι μπάτσοι είναι ΤΕΡΑΤΩΔΩΣ κομπλεξικοί με τους φοιτητές των καλών σχολών). Μετά ακούω ένα δεύτερο "εσύ έχεις καμία ταυτότητα;" και ανακαλύπτω ότι έχω παρέα εκεί στον τοίχο.

Είναι ένας πιτσιρικάς όχι παραπάνω από 17. Σκέφτομαι καθώς τα γράφω αυτά που μου φάνηκε πιτσιρικάς και γελάω, γιατί κι εγώ 19 ήμουν, οχι κανένας Μαθουσάλας. Μπορεί να ήταν και 18 και να μου φάνηκε μικρός επειδή ήταν κοντούλης και δεν είχε πολύ βραχνή φωνή. Τέλος πάντων, το τυπάκι είναι πανικόβλητο. Έχει βάλει τα κλάματα και διαρκώς τους παρακαλάει να τον αφήσουνε και τους ορκίζεται ότι δεν έχει κάνει τίποτα και ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναοδηγήσει χωρίς δίπλωμα(!).

Πώς οσμίζονται οι ύαινες την αδυναμία; Έτσι και οι τσέοι: τον ξεφτιλίζουνε τελείως. Ένας του περιγράφει με τρομερό θαυμασμό -σχεδόν με ζήλεια- την τεράστια πούτσα του Ρωχάμη και τι καλά που θα τα περνάνε στη φυλακή. Και όσο του λένε τέτοια τόσο πιο πολύ κλαίει και παρακαλάει. Και όσο πιο πολύ κλαίει και παρακαλάει τόσο περισσότερα τέτοια του λένε. Και του τραβάνε το μαλλί, και κάνουν ότι τον βαράνε με τα γκλομπ και σκάνε στα γέλια που φοβάται. Ασταμάτητα, μέχρι που μαζεύεται κόσμος.

Μια κοπελίτσα μας πλησιάζει και μας ρωτάει αν θέλουμε να ειδοποιήσει κανέναν. Της λέω το τηλέφωνο της δουλειά του πατέρα μου και της λέω να του πει ότι με έχουν πιάσει οι μπάτσοι. Με μια φωνή; ποτέ δεν έχω ξαναμιλήσει με τέτοια φωνή.

Σκάει ένας φρίκουλας. Μαλλιά καρφιά, σκισμένα παντελόνια, ένα εκατομμύριο σκουλαρίκια παντού και τσάντα πόλο στην πλάτη: ?Πώς πήγε;? τον ρωτάνε οι μπάτσοι μας. ?Εντάξει, μαζέψαμε τρεις τέσσερις? τους απαντάει.

Μετά από μία περίπου ώρα, μας παίρνει ένας μπάτσος χωρίς στολή στην Τοσίτσα (καταπατώντας, τεχνικά το άσυλο για 1-2 μέτρα). "Έλα δω" λέει στον πιτσιρικά. Του λύνει τις χειροπέδες. "Εξαφανίσου τώρα αρχίδι και να ξέρεις ότι άμα σε ξαναπετύχω θα σε γαμήσω. Πολύ φτηνά τη γλίτωσες". "Έλα δω" λέει και σε μένα. Μου λύνει τις χειροπέδες. "Έφυγες".

Και τότε συνειδητοποιώ ότι οι υπόλοιποι μπάτσοι έχουν εξαφανιστεί. Και αυτός που μας έλυσε χάνεται στο πλήθος. Χωρίς την παραμικρή εξήγηση. "Θες να σε πάω πουθενά μικρέ;" λέω στον πιτσιρικά "όχι ρε φίλε, έχω το μηχανάκι μου απέναντι σ’ ευχαριστώ" μου λέει με λυγμούς. Μάλλον δε θέλει να με ξαναδεί ποτέ του. Όχι και πολύ δύσκολο. Σπάμε.

Αυτή είναι η εμπειρία μου από μπατσους που σε μπαγλαρώνουν στα καλά καθούμενα με ξεδιάντροπα ψέματα. Θα ήθελα να βγάλω συμπεράσματα για το πώς τους χρησιμοποιεί η εξουσία για να σφίγγουν οι κώλοι της επαναστατημένης νεολαίας, όμως κάντε μου τη χάρη, έχω υπάρξει πρόσφατα επαναστατημένη νεολαία και ξέρω πόσο δήθεν είναι όλες αυτές οι μ@λ@κίες.

Στην πραγματικότητα νομίζω πως οι μπάτσοι είναι απλά δημόσιοι υπάλληλοι με όπλο και ο κλάδος τους τυχαίνει να είναι σχετικά δεξιός, όπως π.χ. ο κλάδος των ταχυδρομικών υπαλλήλων τυχαίνει να είναι σχετικά ΠΑΣΟΚ.

Οπότε το ερώτημα είναι: γιατί πρέπει να ανεχόμαστε σαν πολίτες τέτοιες συμπεριφορές από μέρους τους; Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε λιγάκι στάση; Μήπως να αρχίσει να πέφτει καμία αγωγούλα; Μήπως να θυμηθούμε ότι εκτός από πανηλίθιες κωλόγριες που τις έχει πανικοβάλλει η showbiz και που δε μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος πριν 40 χρόνια ήταν καλύτερος επειδή δεν είχαν κρεματσόβυζα και ρευματικά και όχι επειδή όλοι φοβόντουσαν τους μπάτσους, υπάρχουν και άλλα άτομα με δικαιώματα σε αυτήν την κοινωνία;

Σήμερα έχουν περάσει οχτώ και μισό χρόνια από τότε που βρέθηκα για δύο ώρες φάτσα κάρτα με τον τοίχο του Πολυτεχνείου με χειροπέδες στα χέρια, χεσμένος μέχρι θανάτου για το μέλλον μου (κι ας μην το έδειχνα) γιατί κάτι μπάτσοι είπαν ψέματα επειδή το αφεντικό τους ήθελε προσαγωγές. Αλλά ποιος ήταν πιο φοβισμένος; Εγώ, οι μπάτσοι, το αφεντικό τους, αυτοί που ψηφίζουν το αφεντικό τους με βάση αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση; Δε θα ξέρω ποτέ σίγουρα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι κουράστηκα πια με όλο αυτό το φόβο. Έλεος πια με τον υστερικό φόβο. Έλεος ρε παιδιά.

*reference