msl εγραψε
Ή οι προτάσεις σου δεν είναι προϊόν ουσιαστικής σκέψης, αλλά επιπόλαιης που δε ζυγίζουν ούτε την υπάρχουσα ούτε την μελλοντική κατάσταση .. ή κάτι μας κρύβεις!
Και καλα ασε με εμενα.. οι αποψεις του κυριου Ι Καρακαωστα τι σου λεει?
Το θέμα των φοιτητικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια εγείρει ο αντιπρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών, Ι. Καράκωστας, με σημερινό του άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή. Ακολουθεί ολόκληρο το δημοσίευμα:
Οι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις δημιουργήθηκαν ή αναπτύχθηκαν από τα κόμματα μετά τη μεταπολίτευση, όταν οι κομματικές οργανώσεις προσπάθησαν και επέτυχαν να διεισδύσουν σε όλα τα συνδικαλιστικά όργανα.
Συνήθης πολιτική μέσα στις φοιτητικές παρατάξεις, με πρόσχημα τη βραχυπρόθεσμη εξυπηρέτηση των φοιτητών, ήταν και είναι ο επηρεασμός, ο φανατισμός για την εξυπηρέτηση των ευκαιριακών κομματικών συμφερόντων, έστω κι αν αυτά αντιστρατεύονται την ελευθερία, την έρευνα, τη διδασκαλία, την αναβάθμιση των σπουδών εν γένει. Πολλές φορές η αυταρχική συμπεριφορά, η περιφρονητική στάση και η αδιαφορία μερίδας των διδασκόντων δίδουν το πρόσχημα και τη νομιμοποιητική βάση για αντιδράσεις των παρατάξεων ή ορισμένων από αυτές. Οι εν λόγω αντιδράσεις συνήθως υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της υπεράσπισης του δικαιολογημένου συμφέροντος των φοιτητών για την αξιοπρέπεια και την τήρηση της ακαδημαϊκής τάξης και οδηγούν σε βιαιότητες ή εξευτελιστική συμπεριφορά σε βάρος των συγκεκριμένων «παραβατών».
Τον τελευταίο καιρό, τέτοιου είδους αντιδράσεις, χωρίς πλέον πρόσχημα, επειδή... «δεν μας αρέσει η συγκεκριμένη εκδήλωση ή οι συμμετέχοντες ή το θέμα της θίγει δογματικά απολιθώματα ακραίων ιδεολογιών», πληθύνονται και οδηγούν σε φαινόμενα αντιδημοκρατικά, τα οποία οδηγούν σε ευτελισμό της ακαδημαϊκής - επιστημονικής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η δικαιολογημένη ορισμένες φορές εκρηκτική συμπεριφορά των παρατάξεων, υπαγορευόμενη και ενισχυόμενη από το περιρρέον κοινωνικό φαινόμενο και οφειλόμενη και στο ευερέθιστον του νεαρού της ηλικίας, δεν δικαιολογεί την έκταση και την ένταση ορισμένων συμπεριφορών.
Και, επανερχόμενοι στις φοιτητικές παρατάξεις, χρήσιμο είναι να δούμε την πραγματική ανθρωπογεωγραφία των μελών και οπαδών. Οι περισσότεροι είναι φανατικοί κι έτσι ο ορίζοντας είναι από την αρχή προδιαγεγραμμένος. Πολλοί προσβλέπουν σε ποικίλα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη και έτσι εκπαιδεύονται στο «σχολείο», μαθαίνοντας τις αρχές και τις μεθόδους του πολιτικού - κομματικού συστήματος, που τις μεταφέρουν στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ετσι, μέσα από την εκλογική δύναμη που διαθέτουν δημιουργούν σχέσεις αλληλεξαρτήσεως και με την καλή, αλλά και με τη σκοτεινή έννοια της λέξεως. Το κακό με τους πολιτικούς, σε σχέση με τις φοιτητικές παρατάξεις, είναι επίσης ότι υποστηρίζοντες και υποστηριζόμενοι ασκούν φιλοκομματική και συχνά μικροκομματική πολιτική, προς καταβαράθρωσιν του εκπαιδευτικού συστήματος. Στις φοιτητικές παρατάξεις συχνά παρεισφρέουν και συνήθως ηγούνται είτε οι φωνακλάδες, στην καλύτερη περίπτωση, οπότε οι φωνές καλύπτουν και εξοστρακίζουν τα επιχειρήματα, είτε οι μάχιμοι, οι οποίοι με συμπεριφορά λαϊκού ηγέτη ηγούνται της «επανάστασης» κατά του ακαδημαϊκού κατεστημένου και, χάριν της επανάστασης, ποδοπατούν και τα καλά, που υπάρχουν πολλά και αξιοπρόσεκτα, και τα κακά, που κατά κανόνα αναβιώνουν τάχιστα, όπως η λερναία ύδρα, μια και η βία δεν είναι αποδεδειγμένα ο προσφορότερος τρόπος καταπολέμησής των.
Οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι απέχουν ή αδιαφορούν, κουρασμένοι οι αρχαιότεροι, απογοητευμένοι οι νεότεροι, συντασσόμενοι με τη σιωπηρή, αμέτοχη πλειοψηφία, αντιδρώντας το πολύ σε πηγαδάκια ή συμμετέχοντας σε μικρής εμβέλειας και αποτελεσματικότητας κοινωνικό διάλογο και αντίλογο, αντί να ορθώσουν όλοι το ανάστημά τους ως ενεργοί πολίτες. Δείτε την κατάσταση τον τελευταίο καιρό: ξυλοδαρμοί, γιαουρτώματα καθηγητών, αποδοκιμασία με φωνασκίες και συγκεντρώσεις ομάδων πίεσης κατά τη διάρκεια των συνελεύσεων των οργάνων, με διανομή φυλλαδίων, όπου κατασυκοφαντούνται οι πανεπιστημιακοί που τολμούν να πουν τη γνώμη τους, όταν αυτή δεν αρέσει σε ορισμένες φοιτητικές παρατάξεις, με τοιχοκόλληση εφημερίδων, όπου με λόγια και εικόνες διασύρονται καθηγητές, αλλά και αντίπαλες παρατάξεις.
Υπήρξαν, βεβαίως, και υπάρχουν περιπτώσεις παρεμβάσεων των φοιτητικών παρατάξεων στη διοργάνωση συνεδρίων, ημερίδων κ.τ.λ., που έχουν ως σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών και όρων διδασκαλίας, παρεμβάσεις που εκπορεύονται από πραγματικό ενδιαφέρον για την εκπαίδευση.
Ο τελικός απολογισμός σε σχέση με τις φοιτητικές παρατάξεις είναι, δυστυχώς, αρνητικός έως τραυματικός.
Η πρόταση που οφείλει να αρθρώσει κάποιος που προέρχεται από τον κόσμο των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και η οποία απορρέει από την εμπειρία και τον ορθό λόγο χωρίς πάθος και με αποδέκτη το περίσσευμα γενναιότητας και υψηλού πολιτικού φρονήματος είναι η κατάργηση των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων και η σύσταση στα μέλη της να ενταχθούν, αν το επιθυμούν, σε ομίλους και οργανώσεις, π.χ. στον «Ερευνητικό Ομιλο Φοιτητών Νομικής», προκειμένου για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής ή στο «Αιμοπετάλιο», που διαδίδει και πραγματοποιεί μέσα στο πανεπιστήμιο επιτυχώς την εθελοντική αιμοδοσία, οι οποίοι αποκλειστικό στόχο έχουν την αναβάθμιση των σπουδών και τη βελτίωση της φοιτητικής μέριμνας.
Η κατάργηση προϋποθέτει βεβαίως συναίνεση -των περισσοτέρων τουλάχιστον- και αποδοχή της αυτονόητης δημοκρατικής αρχής του αυτοκαθορισμού και του αυτοπροσδιορισμού καθώς και του απόλυτου σεβασμού της προσωπικότητας των μελών της κοινωνίας.
επισης το κειμενο του κυριου Γιαννη Βαρουφακη τι σου λεει??
να φυγουν τα κομματα απο τα πανεπιστημια...
Να φύγουν τα κόμματα από τα πανεπιστήμια
Του Γιαννη Βαρουφακη*
Ποιο το καθήκον μας απέναντι στους φοιτητές μας; Κατά μία άποψη, καθήκον μας είναι να τους δίνουμε τα εφόδια γνώσεων που θα χρειαστούν για να επιτύχουν στην κοινωνία που ζούμε. Δεν είναι η δική μου άποψη.
Καθήκον μας είναι να τους απελευθερώσουμε από τις προκαταλήψεις με τις οποίες προσέρχονται στα αμφιθέατρα. Με άλλα λόγια, να τους βοηθήσουμε να μορφωθούν.
Πώς διαφέρει αυτό από την παροχή γνώσεων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν; Διαφέρει στον (μεγάλο) βαθμό που η γνώση και η μόρφωση πολλές φορές γίνονται εμπόδιο ανυπέρβλητο για την επιτυχία. Σε μια κοινωνία που τελούσε (τουλάχιστον ώς το 2008) υπό την πλάνη ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας ήξερε τι έκανε, ότι αξιολογούσε ορθολογικά τους κινδύνους, ότι παρήγαγε χρήσιμα για την κοινωνία «προϊόντα», ο δάσκαλος που κατάφερνε να απελευθερώσει τους φοιτητές του από αυτήν την ανόητη πίστη δεν ήταν ο δάσκαλος που τους βοηθούσε να «επιτύχουν» (π.χ. να βρουν μια καλή θέση στον χρηματοπιστωτικό τομέα). Από την εποχή του Σωκράτη, η αλήθεια, η γνώση και η κριτική διάθεση δεν οδηγούσαν πάντα στα πλούτη και στην εξουσία.
Στον βαθμό, λοιπόν, που το πανεπιστήμιο στοχεύει στη μόρφωση και όχι στην «επιτυχία» των φοιτητών του (θεωρώντας την επιτυχία, όταν έρχεται, ένα ευχάριστο υποπροϊόν, αλλά ποτέ αυτοσκοπό της μόρφωσης), είναι υποχρεωμένο να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο για όλες τις διαστάσεις της πανεπιστημιακής ζωής. Μία από αυτές αφορά τον φοιτητικό συνδικαλισμό.
Ολοι συμφωνούμε ότι πέρασε η εποχή που ο φοιτητικός συνδικαλισμός υποκινείτο από συγκρουόμενες ιδεολογίες, από μια ρομαντική διάθεση αλλαγής του κόσμου, από τη θέληση να βελτιωθεί το πανεπιστήμιο αποβάλλοντας τον αυταρχισμό, τις ιδεοληψίες και ενστερνιζόμενο μια «κοινοτική» προσέγγιση προς την παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης. Εδώ και καιρό ο φοιτητικός συνδικαλισμός αποτελεί μια διαδικασία που δίνει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να ασκηθούν στη νομή της εξουσίας (στον πανεπιστημιακό χώρο) πριν εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Κάποιοι φοιτητές απέχουν από τον συνδικαλισμό θέτοντας ως προτεραιότητά τους την απόκτηση εφοδίων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν στον ιδιωτικό τομέα. Αλλοι φοιτητές επικεντρώνονται στον συνδικαλισμό με στόχο την απόκτηση εφοδίων που θα τους επιτρέψουν να ανέλθουν εντός κομματικών μηχανισμών, αρχικά, και κρατικών θεσμών αργότερα. Απομένει μια μειοψηφία φοιτητών που απέχουν και από τις δύο αυτές διαδικασίες, είτε θέτοντας ως στόχο την πραγματική μόρφωση είτε αντιμετωπίζοντας το πανεπιστήμιο ως ένα ευχάριστο χάσιμο χρόνου - μια παύση πριν αρχίσει η ρουτίνα της ζωής.
Οσοι πιστεύουν ότι το πανεπιστήμιο έχει καθήκον να προσφέρει τα εφόδια γνώσεων που χρειάζονται για την κοινωνική και οικονομική «επιτυχία» δεν έχουν λόγο να εναντιώνονται στον φοιτητικό συνδικαλισμό. Τους αρκεί να ζητούν από τα κόμματα να επιβάλουν μια κάπως πιο κόσμια (από την παρατηρούμενη) συμπεριφορά εκ μέρους των συνδικαλιστών. Οσοι όμως συμφωνούν με τη δική μου, καθαρά μειοψηφική, άποψη ότι στόχος του πανεπιστημίου πρέπει να είναι η απελευθέρωση των φοιτητών από τις προκαταλήψεις τους (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν το πώς διανοούνται οι ίδιοι οι φοιτητές το «συμφέρον» τους), βλέπουν πως μόνο μία λύση υπάρχει: Η άμεση κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στη νομή της πανεπιστημιακής «εξουσίας».
* Ο κ. Γιάννης Βαρουφάκης είναι καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Αθηνών.
Δε δένουν όσα λες και ώρες ώρες φάσκεις και αντιφάσκεις.
Που φασκω και αντιφασκω...??Πες μου που συμβαινει αυτο ωστε ειτε να σου απαντησω ειτε να αναθεωρησω την αποψη μου..!
Υπάρχουν πράγματα που περνάνε να τα κάνεις από το χέρι σου, αλλά εκεί δε τολμάς/θες/προσπαθείς να κάνεις τίποτα .. και αντ' αυτού, επί χρόνια μιλάς για την πραγματοποίηση καταστάσεων που δε μπορούν να συμβούν!
Ειναι στο χερι του 80% και βαλε να ζητησει και να απαιτησει ενα φοιτητικο δημοκρατικο δημοψηφισμα και να πετυχει το στοχο του...διωχνοντας τις κομματικες παραταξεις απο το πανεπιστημιο...!
Σου ξαναείπα πως για όσα επιθυμείς να κάνεις, πρέπει να δράσεις μέσω καταστατικού. Είναι το μόνο που μπορεί κατοχυρωμένα να διαλύσει ακόμα και τον Φοιτητικό Σύλλογο!
Δεν ξερω πως μπορουν να διωχθουν οι κομματικες παραταξεις μεσω τροποποιηης του καταστατικου...!
Πως θα μπορουσε να γινει αυτο...αραγε...?
Η δικη σου προταση ειναι να γινει μεσα απο το καταστατικο τα οσα επιθυμω να κανω...!
Η δικη μου προταση ειναι να γινει μεσα απο ενα δημοκρατικο φοιτητικο δημοψηφισμα σε φυσικο χωρο και χρονο με καλπες...οπου θα αποφαινεται για το εαν εχουν θεση η οχι οι κομματικες παραταξεις μεσα στο πανεπιστημιο...!
Επειδή δεν το εφαρμόζουν οι άλλοι, αυτό δε πάει να πει πως θα απαξιώσεις και εσύ την ισχύ του. Αν το κάνεις, γίνεσαι ίδιος και χειρότερος με αυτούς που κατακρίνεις.
Δεν το απαξιωνω... απλα επαναλαμβανω δεν ξερω πως μπορουν να διωχθουν οι κομματικες παραταξεις μεσω τροποποιηης του καταστατικου...και για αυτο τον λογο δεν επιδιωκω μια λυση μεσα απο αυτο...!
Προτιμω να εκφραστει το συνολο των φοιτητων μεσα απο ενα δημοκρατικο φοιτητικο δημοψηφισμα....!