Στα τελευταία posts έχουν γίνει προτάσεις για άλλους τρόπους πάλης, παράλληλα με την εκπαιδευτική διαδικασία. Τα πάντα έχουν κάποια θετικά και κάποια αρνητικά. Κάθεσαι και τα ζυγίζεις και ανάλογα τα κριτήρια, τις προτεραιότητες και τις εμπειρίες σου, επιλέγεις τον τρόπο που θα παλέψεις.
Κατ'αρχάς, η στόχευση δεν είναι ίδια. Αυτή τη στιγμή δεν γίνεται διάλογος με τη Διαμαντοπούλου, ούτε υπάρχει τέτοια πρόθεση. Ζητάμε ανατροπή του νόμου κι όχι αλλαγή του. Προσωπικά, εγώ ζητώ ανατροπή γιατί είμαι πεπεισμένη ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Διαμαντοπούλου να ανοίξει οποιουδήποτε είδους διάλογο μαζί μας. Εδώ έχουν προσπαθήσει οι πρυτάνεις να τον κάνουν (τον διάλογο) και δεν τα'χουν καταφέρει. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει τίποτα στο παρόν νόμο, απλά επειδή το ζητάμε. Βλέποντας, όμως, πώς έχουν λειτουργήσει οι καταλήψεις στο παρελθόν, ευελπιστώ ότι με υπομονή και κόπο ο νόμος αυτός δεν θα εφαρμοστεί. Μακάρι κιόλας να τον καταργήσει. Για να πω όοολη την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Αλλά τουλάχιστον η δεύτερη οδός μου δίνει κάποιες ελπίδες παραπάνω.
Στοχεύοντας λοιπόν στην κατάργηση του νόμου, το να ανοίξεις το πανεπιστήμιο σημαίνει αυτομάτως ότι (προς το παρόν τουλάχιστον) αποδέχεσαι το νόμο, γιατί αν ανοίξει θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την εφαρμογή του. Κι εμείς θα'χουμε δεχτεί να λειτουργήσουμε ως φοιτητές στο πλαίσιο του νέου νόμου. Κάτι που μας πάει πολύ πίσω.
Entreri έγραψε:Οι φοιτητές αν δεν πειστούν (κ εννοώ την πραγματική κ απόλυτη πλειοψηφία) ότι πρέπει να κάνουν κάτι για αυτό που γίνεται με τον νέο νόμο δεν θα αλλάξει τίποτα. Πρέπει πρώτα να συσπειρωθούν οι φοιτητές κ μετά θα αποκτήσει δυναμική το κίνημα. Αν δεν κάνω λάθος στο παρελθόν μιλάγαμε για πολύ πιο μαζικά κινήματα από ότι τώρα...
Δεν έχεις άδικο που λες περί πειθούς και συσπείρωσης. Αλλά για να γίνει αυτό, χρειάζεται κατ'αρχάς διάλογο μεταξύ μας. Κάτι που δεν έχει γίνει. Σε κάθε Γ.Σ. χρόνια τώρα κατεβαίνουν έτοιμα πλαίσια και, αν δεν είσαι οργανωμένος σε κάποια παράταξη, δεν έχεις θέση στη συνδιαμόρφωση των αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου. Μπορείς μόνο να αρνηθείς ή να αποδεχτείς, μέσω ψήφου, κάποια από τα ήδη έτοιμα πλαίσια που κατεβαίνουν. Κι αυτό είναι αρκετά περιοριστικό. Προσωπικά, αυτόν τον καιρό έχω "βολευτεί", επειδή είμαι υπέρ της κατάληψης και υπάρχει ήδη ένα πλαίσιο που, έστω όχι πλήρως αλλά σε ένα μεγαλύτερο βαθμό από τα υπόλοιπα πλαίσια, με εκφράζει. Παρόλ'αυτά, αναγνωρίζω ότι αυτό που γίνεται στις ΓΣ δεν είναι συναπόφαση, αλλά παιχνίδι μεταξύ κομματικών γραμμών.
Απέναντι σ'αυτό, λοιπόν, αυτό που έχω να προτείνω είναι να γίνει ΓΣ χωρίς πλαίσια και να συζητήσουμε εκ του μηδενός όλοι οι ενδιαφερόμενοι κατ'αρχάς τους λόγους για τους οποίους παλεύουμε ή θέλουμε να παλέψουμε, ώστε να δούμε σε τι βάσεις κινούμαστε, και σε δεύτερο επίπεδο να συνδιαμορφώσουμε εντός της ΓΣ τις αποφάσεις μας. Πέρα από το να βελτιώσουμε το πανεπιστήμιο, μια τέτοια κίνηση ίσως βελτιώσει εμάς τους ίδιους και τις διαδικασίες μας. Επειδή, όμως, τα πράματα είναι πολύ τεταμένα (π.χ. δε νομίζω να βρεθεί κοινός τόπος μεταξύ δαπιτών και καταληψιών), αντί να συνδιαμορφώσουμε από το μηδέν τις αποφάσεις του ΦΣ, μπορούμε μέσω του διαλόγου που θα γίνει στη ΓΣ, να αναδείξουμε τις πιο σημαντικές και ολοκληρωμένες προτάσεις που θα'χουν διαμορφωθεί και αυτές να γίνουν πλαίσια. Έτσι, θα ψηφίζουμε πλαίσια τα οποία θα'χουμε διαμορφώσει όλοι μαζί, μέσω συζήτησης, και για τον καθένα θα υπάρχει ένα πλαίσιο στο οποίο θα έχει δώσει το στίγμα του, άρα ίσως να τον εκφράζει καλύτερα.
Επειδή, όμως, δε γίνεται από τη μία βδομάδα στην άλλη να αλλάξει ο χαρακτήρας της Γ.Σ. και από το πουθενά να μπούμε σε κλίμα συνδιαμόρφωσης, τι θα λέγατε να ξεκινούσαμε καταρχάς εκτός ΓΣ με μεταξύ μας συζητήσεις; Μας αρέσει ο νόμος της Διαμαντοπούλου; Αν όχι, γιατί; Μπορούμε να κάνουμε κάτι γι'αυτό; Μας αρέσει ο τρόπος που γίνονται οι ΓΣ; Αν όχι, πώς μπορούμε να την αλλάξουμε, ώστε να εξασφαλίσουμε μια φωνή και για τον κάθε ανεξάρτητο; Τώρα, θα ακουστεί κάπως χίπικο αυτό, αλλά έχουμε τόσα να συζητήσουμε και τελικά κάθε βδομάδα απλά τσακώνονται τα σχήματα κι οι παρατάξεις και δεν υπάρχει περιθώριο για συζήτηση.
Όλα μπορούν να ξεκινήσουν δίνοντας ένα ραντεβού στη σχολή.